Bez kategorii

NA 2018 …

Lubisz robić podsumowania? Liczyć, jak wiele zmieniło się w czasie minionego roku – ile kilo w górę, czy w dół, ile podjęłaś właściwych decyzji? Możesz podliczyć, ile kosztowały Cię Twoje złe decyzje. Ile osób zniknęło z Twojego życia, ile nowych pojawiło się i na dobre w nim zagościło. Możesz wyliczyć piękne wspomnienia, które tak bardzo chcesz pamiętać i zrobić listę rzeczy, które dobrze byłoby zapomnieć. W tym roku nie podsumowuję. Wcale nie mam wrażenia, że dotarłam do jakiejś granicy. Wręcz przeciwnie, nigdy jeszcze nie byłam aż tak „na pół gwizdka” ze wszystkim. Nie zakładam też nic na przyszły rok. Początku nie musi mi wyznaczać 1 stycznia. Mogę zacząć od jutra, od poniedziałku, od przyszłego miesiąca. Są rzeczy, których chcę dla siebie i dla moich bliskich, ale nie zamierzam rozpisywać planu, jak co roku. Plany mnie stresują. Chcę trochę pożyć w tym roku, zamiast trzymać się planu. Chcę mieć więcej czasu…

ŚWIĄTECZNY CZAS

Ja przepraszam, czy to już? Czy jesteśmy już po? Nie wiem, jak to się dzieje, że rok rocznie zaczyna się grudzień i przecież jest jeszcze czas na wszystko, wyjście na jarmark i karuzelę i łyżwy, a potem okręcam się trzy razy i jest 20 grudnia i nie ma już czasu na nic, a do tego okazuje się, że nie było ani karuzeli, ani łyżew. A niby minimalizowałam stres i niepotrzebne aktywności od początku grudnia. Niby było powolutku, bez pośpiechu i w klimacie.  A i tak wszystko, jak zwykle wyszło na ostatnią chwilę. Weźmy kupowanie prezentów. Niby można uniknąć tłumów w sklepach, bo wszystko szybko i tanio da się zamówić przez internet, ale i tu trudno uniknąć stresu. Okazuje się, że zamawianie wszystkiego przez internet, to też nie jest dobre wyjście, chyba, że się ma zaprzyjaźnioną sąsiadkę, która nie wychodzi z domu, bo kurier puka do drzwi kilka razy dziennie z…

BUY LESS, LOVE MORE

Obiecałam sobie, że w tym roku będę zen, że będę miała wszystko idealnie zaplanowane i dopięte na ostatni guzik, że nie będę się stresować. Plan był taki, że jedyne, co będę odczuwać w tym roku, to będzie ogólnie pojęty relaks. Od początku grudnia leciały u nas kolędy, piekliśmy pierniki, rysowaliśmy rysunki dla Mikołaja. A potem wkradła się świąteczna gorączka. Bo sklep wysłał nie ten kolor prezentu, bo kurier pomylił paczki, bo dzieci porysowały wszystkie koperty do kartek, które w tym roku mieliśmy wysłać wcześniej… Ale to nic, bo ze wszystkim i tak zdążymy. Trzeba tylko każdą godzinę, która zostaje z krótkiego dnia, poświęcić na doganianie planu. Spinamy pośladki i mieszamy bigos. Co roku ta sama szopka. Prawie mi się udało. Prawie. Stresu jednak nie da się pokonać, bo okazuje się, że planowanie na nic nie pomoże, kiedy trzeba odstać swoje w dwukilkometrowej kolejce, żeby kupić głupie mleko w markecie po…

SOCIALLY AWKWARD, czyli tekst, który miał trafić do kosza

Mam czasem wrażenie, że mogłabym startować do nagrody na najnudniejszego człowieka świata. Totalnie nie nadaję się do small talk’ów – nie interesuje mnie polityka, nie kojarzę, kto jest kto w tym naszym rządzie, pudelka nie czytam, na siłkę nie chodzę, diet nie stosuję, Azja Express nie oglądam. No nie pogadasz. Nie mam zdania na większość tematów. Po prostu nudziara. Wychodzę z założenia, że jeżeli to co mam do powiedzenia, nie wniesie nic do tematu, to się nie odzywam. A zazwyczaj wychodzi na to, że wszystko zostało powiedziane. O dzieciach sobie na przykład możemy pogadać. Ewentualnie, bo staram się nie wypowiadać na temat cudzych praktyk wychowawczych, więc zazwyczaj tylko przytakuję. O serialach ewentualnie też możemy. Pod warunkiem, że oglądasz akurat to, co ja, bo nie żebym miała jakąś szerszą wiedzę na temat. Poza tym nic. Pewnie będziemy tak stać w milczeniu, że aż w tle będzie słychać grające świerszcze. No sorki.…

Dyniowe Przyjęcie

Sporo słyszę głosów, że Halloween jest głupie i niepotrzebne, że przyćmiewa to, co ważne we Wszystkich Świętych. Bo to powinien czas zadumy i refleksji, a nie zabawy. Trochę rozumiem, bo to przecież prawda… a trochę się nie zgadzam. To, co każdy z nas przeżywa na cmentarzu różni się od człowieka, do człowieka. Kiedy byłam dzieckiem, jeździliśmy na cmentarz z rodzicami, jedyny fun polegał na ty, że można było wtedy na legalu bawić się zapałkami, a wieczorem jechało się do kogoś na ciepłą herbatę i ciasto. To było miłe. Lubiłam Wszystkich Świętych. Perspektywa zmieniła mi się, kiedy zapaliłam pierwszy znicz na grobie ukochanego człowieka. Przypuszczam, że z wiekiem i ilością zniczy zapalanych na coraz to nowych nagrobkach, Wszystkich Świętych zaczyna dla człowieka znaczyć dużo więcej. Stąd rozumiem, że niektórych halloween irytuje. Jak hałas w bibliotece. Burzy spokój, łamie pewne zasady. Ja to jestem niestety hedonistką. Chcę, żeby moje życie było przyjemne,…

ŻYCIE OFF-LINE

Przyznam się Wam bez bicia, bo komu, jak nie Wam i gdzie, jak nie tu, że męczy mnie ten cały technologiczny szum. Osiem godzin przy komputerze w pracy, do tego telefon, bez którego, jak bez ręki i który co chwila przypomina mi, że mogę coś przegapić. Na przykład cappuccino w kształcie chomiczego zadka, albo kolejny powalający występ jakiegoś uczestnika X-factor. Nie powiem, to są wszystko ważne rzeczy i ja je wszystkie chętnie oglądam, ale jednak moje życie nie zubożałoby nadto, gdybym na nie nigy nie trafiła w odmętach internetu. I kiedy wchodzę do domu po południu i zamykają się za mną drzwi, mam ochotę wrzucić telefon w odmęty torby, komputer wsunąć w najciemniejszy kąt i przez chwilę po prostu żyć. W ciszy. Nie dosłownie oczywiście, bo w naszym domu, to ciszy nie było od dobrych paru lat i ja szczerze myślę, że cisza już nie pamięta gdzie my mieszkamy i…

Wróciliśmy do domu

Dostałam od rzeczywistości z liścia wczoraj po południu. Bolało tym bardziej, że jeszcze rano stałam przcież na włoskiej ziemi. Żeby wszystko było jasne, to nie jest żadna metafora z tym liściem. Wracałam z przychodni z Alicją i spadł mi na twarz , wśród kropli zimnego deszczu, MOKRY liść. Bo przecież tak właśnie wyglądają powroty z wakacji, prawda? To nigdy nie jest powolne przejście. Powroty z wakacji są jak wepchnięcie rozgrzanego człowieka do zimnego jeziora, kiedy ten opala się na pomoście. Człowiek nie wie do końca, co się dzieje i jedyne, co może, to próbować wypłynąć na powierzchnię. Że nie wspomnę, że można od obydwu tych rzeczy dostać szoku. W naszym przypadku również termicznego. ZIMNO JEST. Jest jeszcze ciekawiej, jeśli mogę dodać coś jeszcze do tej lawiny narzekań, mianowicie jesteśmy wszyscy chorzy. Oprócz Lili, co jest dziwne, bo ona zawsze jest pierwsza w chorowaniu. Wybrałam się zatem do lekarza, żeby osłuchali…

SHARE WEEK 2017

Wszystkie dzieci się w to ponoć bawią – pobawię się i ja. Za łańcuszkami specjalnie nie przepadam, ale ten jest jakby fajniejszy, bo mogę obczaić sobie przy tej okazji blogi, których do tej pory nie znałam, a raczej szkoda mi czasu na co dzień na przedzieranie się przez gąszcz blogosfery. Konkret musi być. Internet zżera czas. A tu wręcz na tacy mam podane same cudowności. Do zabawy zaprasza jak co roku Andrzej Tucholski. Cieszy mnie również fakt, że trzeba podać tylko trzy, a to jest dokładnie tyle, ile blogów ja faktycznie regularnie czytam, będąc w tym miejscu w życiu, w którym jestem (przy czym zazwyczaj czytam będąc w tramwaju do pracy, bo tylko tam mam spokój i to też nie jest takie do końca bezpieczne, po parę razy przegapiłam mój przystanek przesiadkowy i się spóźniłam przez te cholerne internety). Ograniczam się zatem do kilku, które naprawdę lubię i zwyczajnie sprawia…

ŻEGNAJCIE SANADAŁY

Witajcie w październiku chłopcy i dziewczęta. … (długa pauza, bo żal…) Październik to jest taki moment w życiu każdego człowieka, że z jednej strony już się nuci kolędy, a z drugiej, jeszcze nie schowało się sandałów po lecie, więc nic dziwngo, że każdy czuje się trochę nie na miejscu. (Niemniej swoje już pochowałam…chlip) Całe szczęście za kilka tygodni Wszystkich Świętych. Zmarzniemy na cmentarzach i otrzeźwiejemy z deczko. Pogodzenie się z końcem lata przychodzi z bólem. Patrzę na zdjęcia sprzed trzech tygodni i nie wierzę, że moje stopy nie zobaczą słońca do kwietnia. Zcałowuję ostatki opalenizny z kolan moich dzieci, które to kolana złocistym kontrastem odcinają się od szarości za oknem. Tydzień temu skakałyśmy beztrosko na trampolinie, zbierałyśmy jabłka i jadłyśmy maliny prosto z krzaczka u babci, a dziś tylko marność za oknem. Ten deszcz, naprzemiennie z wiatrem, podobnie jak mój katar, trwa w Gdańsku już tydzień. …

Navigate