DZIECKO

MIŁO, KIEDY COŚ SIĘ ZMIENIA

Coś się zmieniło. Jeszcze niedawno, samodzielne wyjście z dwójką naszych dzieci gdzieś w miasto, musiałam planować, jak wyprawę na księżyc. Pakować dwie zmiany ubrań dla obu dziewczynek, picie i żarcie bo przecież możliwe, że padną z głodu i pragnienia, do tego wózek i jeszcze po ulubionej zabawce na drogę. A zimą kurtki, czapki, szaliki, rękawiczki. Przypominaliśmy cygański tabor – jadąc nuciłam sobie „Jadą wozy kolorowe” Maryli Rodowicz. Do tego, trzeba było wyjście ogrywać tak, żeby Ala miała dobry humor. Jeśli nie miała, nie pasowało jej dosłownie wszystko i zawsze robiła jakąś awanturę. Stresujące to było, nie powiem. I nagle coś jest inaczej. Dzieci odpowiednio oporządzone przed wyjściem, wytrzymują dwie godziny w terenie bez jedzenia i wizyty w toalecie. Nie potrzebują ciuchów na zmianę, ani zabawek na drogę. Wystarczy im soczek. I jeszcze jedna rzecz – wszystko idzie z nimi przenegocjować, a każdy bunt zażegnać za pomocą odpowiednich argumentów – zazwyczaj…

PIERWSZE SERCA PORYWY

Pamiętacie swoją pierwszą miłość? No jasne, że tak. To są emocje, których się nie zapomina. Kiedy to było? Na studiach? W szkole średniej? A może już w podstawówce? Bo wcześniej, to raczej nieee… Prawda? Ja pamiętam, jakby to było wczoraj. On był wspaniały. Miał blond włosy do ramion z lekko obciachową grzywką, był w sumie trochę za bardzo umięśniony, no i świetnie władał mieczem, a kiedy wołał „Na potęgę Posępnego Czerepu, mocy przybywaj!”, wstrzymywałam oddech w mojej czteroletniej, jakże kochliwej piersi, gapiąc się w nasz mały telewizor, jak zaczarowana. Tak. Moją pierwszą miłością był He-man. Ale to był związek bez szans, bo on był narysowany, dużo starszy i mieszkał na innej planecie. Zresztą, gdzie byśmy tego jego tygrysa trzymali? Szybko mi przeszło, ale to była najprawdziwsza miłość. Tak samo, jak potem do Robin Hood’a, Fox’a Mulder’a i plejady innych okołotelewizyjnych miłostek. Młodo zaczęłam , wiem, no i tak naprawdę dopiero…

CZY WARTO KARAĆ DZIECI? I dlaczego myślę, że nie.

Zaliczyliśmy całe mnóstwo wpadek przy wychowaniu Lili. Pierwsze dziecko jest trochę królikiem doświadczalnym, niestety. Zanim się faktycznie nie ma dzieci, ma się jakieś tam przekonania i teorie odnośnie tego, jak by się chciało je wychowywać. Ale dopiero ten mały człowiek weryfikuje, które z tych teorii były do chrzanu, a które totalnie bzdurne. Jednego byliśmy pewni zawsze, kiedy rozmawialiśmy z Małżonkiem o wychowywaniu. Wiedzieliśmy, że nie chcemy bić naszych dzieci. Mamy w domu zasadę, że nie bije się ludzi, których się kocha. Nasze dzieci mocno się starają jej przestrzegać, ale regularnie zdarzają im się bójki. Mimo to, wierzę, że coś im zostanie w głowie z tych nauk. Może kiedyś zatrybi. Jak wiarygodni bylibyśmy wymierzając im za karę klapsy? Jak myślicie, że jesteśmy jacyś święci, czy mega cierpliwi, to muszę sprostować. Dzieci dzień w dzień testują naszą cierpliwość. Czasami aż ręka świerzbi. Ale jesteśmy dorośli, do licha, jak mamy wymagać opanowania od…

A PRZY WEEKENDZIE, HULAJNOGĄ WSZĘDZIE

Jesień jest do chrzanu. Nie ważne w ile swetrów się człowiek nie oblecze i ile kubków kakao nie wyżłopie pod kocem, jesień, to nadal jesień. Padaka z gilem w tle. Choćby mi Instagramy i Pinteresty podtykały najpiękniejsze zdjęcia złocistych liści, nie dam się przekonać. A błoto, przymrozki i zgniłe liście już w zupełności nie zachęcają mnie do spacerów. Ba! Do wyjścia spod koca nie zachęcają! Ale w trosce o zdrowie, wypada spacerować i zażywać ruchu – niech to jasny gwint, po co komu ruch – więc wyciągam na dwór dzieciaki, kiedy tylko raczy nie padać. I zdaje się, że w końcu znalazłam aktywność, dla której moje dzieci w miarę chętnie opuszczają dom. Trochę przesadzam, kiedy mówię, że chętnie. Z dziećmi, to wiadomo, że z zasady jest tak, że w pierwszej kolejności nie idzie ich wyciągnąć z domu za skarby świata, a potem, robią aferę, kiedy pora wracać. Każdorazowo. Standardowym zestawem…

10 drobnych przyjemności, które zrozumie tylko matka

Od kiedy zostałam matką, stałam się wzorem cnót. Przynajmniej wtedy, kiedy dzieci patrzą. Świecę zatem przykładem, niosę kaganek oświaty, odejmuję sobie od ust, by zadowolić dzieci, walczę z zarazkami, pilnuję porządku, doglądam. Gdybyście znali mnie za młodu, pewnie byście robili zakłady o to, czy raczej własne dziecko niechcący zepsuję, czy może zgubię. Jestem raczej typem gapy. I to takiej mocno nieogarniętej. Ale, chwalić Boga, sześć lat minęło i okazuje się, że jestem w matkowaniu całkiem dobra. Dzieci całe i zdrowe. Przynajmniej bardzo staram się być dobra w matkowaniu, bo to wcale nie jest takie proste. Nie dość, że jurorki surowe, to jeszcze wszelcy postronni wtrącają się na każdym kroku. Wiemy, jak jest. Ja tu nie o tym. Zmierzam do tego, że wszystkie matki mają tak, że chcą być po prostu dobrymi mamami. Mamy misję. Musimy wychować porządne istoty ludzkie. A to nie jest takie hop-siup, presja razy milion. Całe szczęście,…

PLAŻING, SMAŻING – weź się rusz z tego koca

Okrutnie mi żal tych dzieci, co biegają co chwila do tych rozżarzonych zwłok swoich rodziców na kocach na plaży, żeby im pokazać muszelkę, albo meduzę, albo patyka. I tak żebrzą, żeby chociaż spojrzeli spod tych skwierczących od słońca powiek. A rodzice otwierają oko, żeby sprawdzić, gdzie browar stoi, mówią, że super, biorą łyka i kładą się smażyć z powrotem. Jeżeli Wam zaleciało patologią, przez ten browar, to ja wcale nie koloryzuję. Ja też lubię pić piwo na plaży, ale na litość Boską, przydało by się trochę pouczestniczyć we wspólnych wakacjach! A to trochę wygląda tak, że starzy sobie, a dzieci sobie. No ale starzy przecież urlop mają. Należy się relaks i święty spokój. No niestety. Wolne to może macie od pracy, drodzy rodzice, ale nie od opieki nad potomstwem. Mniejsza o ten browar. Mniejsza o to leżenie plackiem. Ja tego nie ogarniam, bo mam na tyle małe dzieci, że jakbym…

MECZ

Ta historia ma swój początek nie tak dawno, dawno temu. W krainie Bursztynowego Stadionu. W dniu, w którym moja pierworodna córka, oglądając Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej z moim, nawiasem mówiąc, mężem, stwierdziła, że ona „tak bardzo chce iść na mecz”. Wtedy właśnie się zaczęła. Najukochańszy Małżonek wyszkolił Lilę bardzo dobrze. Okrzyk „POLSKA!” z potrójnym przyklaskiem wychodził jej koncertowo. Wiedziała, którzy to nasi i czy są przy piłce. Poczuła klimat. Stała się kibicem. Ale mecze w telewizji pozostawiały niedosyt w jej dziecięcym serduszku i każdorazowo, natykając się na kolejny taki mecz, pytała, czy kiedyś moglibyśmy się wybrać na „prawdziwy”. Zabraliśmy ją, co prawda, na Stadion Lechii na Dzień Dziecka, ale po co komu stadion, na którym nikt nie gra? Temat wisiał zatem nad nami, jak smok Daenerys nad wojskami Lannisterów. Do czasu… Ja wam zawsze powtarzam, że marzenia się spełniają! A nam, to tak często, że aż trudno to zliczyć.…

POMAGIERKI

Wiecie, kiedy wiadomo, że dzieci się nudzą? Wcale nie wtedy, kiedy mówią, że się nudzą. Ani wtedy kiedy snują się po kątach, jęcząc boleśnie. Możecie mieć pewność, że są znudzone, kiedy bez wcześniejszych próśb z waszej strony, zaczynają pomagać w pracach domowych. Dziś był ten dzień. Moje dzieci osiągnęły Mont Everest znudzenia. Pogoda do „de”, lody na deszczu smakują bardziej wodniście niż zwykle i piachem w oczy wieje, że nawet muszelek nie idzie zbierać. Nic tylko siedzieć na chacie i jeszcze gdyby tak matka dała oglądać bajki cały dzień, ale nie. Nawet się wymyślać zabaw człowiekowi nie chce. Nuuuuuda…. Czasem coś zamiotą, czasem powieszą pranie, ale dzisiaj to po prostu przeżyłam szok. No więc, moje dzieci dzisiaj z nudów, bo z czegóż by innego, zrobiły obiad. Może nie cały, ale odwaliły najbardziej upierdliwą dla mnie część roboty, czyli obieranie i łuskanie. Czy to już jest ten etap? Czyżby upgrade? Czy…

ZĘBOWA WRÓŻKA I SCHYŁEK JEJ SŁAWY

Niektóre tematy w domu pełnym dzieci zawsze są na czasie. Tak – kiedy dzieci jest dwoje, dom jest ich pełen – żeby rozwiać wszelkie wątpliwości. Na ten przykład, temat wypadających zębów dostarcza nam emocji od zeszłej jesieni. Lila straciła wtedy dwa mleczaki. Ostatniego, kiedy byliśmy na wyjeździe u babci Wandzi. Okoliczności były dość dramatyczne, bo ząb, mimo, że czaił się za nim jego następca, za nic nie dawał się wyrwać. A ona musiała zrobić to sama! Któregoś popołudnia, po tłumaczeniach wszystkich członków rodziny, wśród okrzyków zagrzewających do walki i płaczu Liliany, ząb został wyrwany przed lustrem. Po czym wpadł prosto za listwę przypodłogową (udało się go wyciągnąć – luz), czym przyprawił nas wszystkich o palpitacje, no bo przecież zębowa wróżka czekała na niego od tygodni. Biznes is biznes. Przy okazji pierwszego zęba, wróżka zostawiła pod poduszką tylko złotówkę, bo, no cóż, nie miała innych drobnych. A wiadomo, że za zęby…

Navigate